Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η ημέρα που έφυγε ο Τσιμάνγκα

Στις 30 Απριλίου 1995 έφυγε από τη ζωή ο Μουκάντι Τσιμάνγκα μέσα στο γήπεδο της Ελευσίνας κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης Πανελευσινιακός - Ατρόμητος για την Β' Εθνική. Στις 30 Απριλίου 1995 έφυγε από τη ζωή ο Μουκάντι Τσιμάνγκα μέσα στο γήπεδο της Ελευσίνας κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης Πανελευσινιακός - Ατρόμητος για την Β' Εθνική.
30 Απρ
2016

Στις 30 Απριλίου 1995 η ποδοσφαιρική Ελλάδα έζησε στην Ελευσίνα μια από τις πιο «μαύρες» στιγμές της.

Πολλές φορές οι λαϊκές ρήσεις επιβεβαιώνονται και μια απ’ αυτές βρήκε με τον πιο τραγικό τρόπο την «πραγμάτωσή» του το απόγευμα της 30ής Απριλίου 1995. Ο μέσος του Ατρομήτου Αθηνών, Μουκάντι Τσιμάνγκα (ή Τσιμάγια) διεκδικούσε την μπάλλα στον χώρο του κέντρου από τους αντίπαλους παίκτες του Πανελευσινιακού. Πάνω στην φάση, ο Στέλιος Βογιατζής των γηπεδούχων βρήκε κατά λάθος με τον αγκώνα του την καρωτίδα του συναδέλφου του, που σωριάστηκε στο έδαφος.

Το απόγευμα της 30ής Απριλίου 1995. Ο μέσος του Ατρομήτου Αθηνών, Μουκάντι Τσιμάνγκα διεκδικούσε την μπάλλα στον χώρο του κέντρου από τους αντίπαλους παίκτες του Πανελευσινιακού. Σε μια διεκδίκηση με τον Στέλιο Βογιατζή σωριάστηκε στο έδαφος.  Του παρεσχέθησαν οι πρώτες βοήθειες ύστερα από λίγο σηκώθηκε με κανονικούς σφυγμούς και χωρίς ζαλάδες. Όμως σε 2-3 λεπτά ξαναβρέθηκε στο χορτάρι.

Αφού του παρεσχέθησαν οι πρώτες βοήθειες ύστερα από λίγο σηκώθηκε με κανονικούς σφυγμούς και χωρίς ζαλάδες. Όμως σε 2-3 λεπτά ξαναβρέθηκε στο χορτάρι και τότε οι γιατροί διαπίστωσαν ότι του είχε γυρίσει η γλώσσα. Ασθενοφόρο δεν υπήρχε στο γήπεδο και πριν προλάβει ο Τσιμάνγκα να διακομιστεί (με περιπολικό!) στο ΙΚΑ Ελευσίνας και μετά στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τα νέα που προέκυπταν δεν ήταν καθόλου ευχάριστα:

Ο Ζαϊρινός (από την Λ.Δ.Κονγκό) είχε ήδη ξεψυχήσει και η θλίψη που σκορπίστηκε στο πανελλήνιο ήταν μεγάλη. Οι γιατροί και οι φυσιοθεραπευτές έκαναν τα πάντα για να τον σώσουν, όμως η κατάσταση ήδη είχε γίνει πολύ δύσκολη λόγω της αμεσότητας του χτυπήματος αλλά η αβελτηρία των υπευθύνων για την ύπαρξη ασθενοφόρου τού στέρησε κάθε πιθανότητα σωτηρίας. Έτσι χάθηκε ένα 28χρονο παιδί που είχε τόσα όνειρα για το ποδόσφαιρο αλλά και για τα μετέπειτα σχέδιά του στην ζωή.

Ο Τσιμάνγκα είχε έρθει στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 1989 για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, για τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 1991 έχοντας 38 συμμετοχές και 2 τέρματα. Ύστερα κατηφόρισε προς Κύπρο όπου έμεινε πολύ λίγο και μετά επέστρεψε στην χώρα μας και στην Καλαμάτα κάνοντας πολλούς φίλους εκεί και παίζοντας για έναν χρόνο σημειώνοντας 2 τέρματα σε πολλούς αγώνες.

Το 1993, ενώ είχε αποφασίσει να πάει στο Βέλγιο, ήρθε η πρόταση του Ατρομήτου (που τότε αγωνιζόταν στην Β’ Εθνική) να του δώσει αυτό που πραγματικά ήθελε, να μείνει δηλαδή στην Ελλάδα. Η κοινωνία του Περιστερίου τον αγκάλιασε για 3 σχεδόν χρόνια παρά το γεγονός ότι η διοίκηση καθυστερούσε τις πληρωμές την ίδια στιγμή που ο Τσιμάνγκα έπρεπε να θρέψει γυναίκα και 3 παιδιά. Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο αδικοχαμένος Ζαϊρινός είχε εγγραφεί σε σχολή προκειμένου να εξελίξει τις ικανότητές του στο σχέδιο αλλά όλ’ αυτά διακόπηκαν απότομα εκείνο το θλιβερό απόγευμα στην Ελευσίνα.

Ο Τσιμάνγκα είχε έρθει στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 1989 για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, για τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 1991 έχοντας 38 συμμετοχές και 2 τέρματα. Ύστερα κατηφόρισε προς Κύπρο όπου έμεινε πολύ λίγο και μετά επέστρεψε στην χώρα μας και στην Καλαμάτα. Το 1993, ενώ είχε αποφασίσει να πάει στο Βέλγιο, ήρθε η πρόταση του Ατρομήτου.

Συνολικά ο Τσιμάνγκα αγωνίστηκε 36 φορές (με 1 τέρμα) με την φανέλλα του Ατρομήτου και είναι αξιοσημείωτο ότι η κηδεία του (δύο ημέρες μετά τον θάνατό του) πήρε χαρακτήρα λαϊκού προσκυνήματος στο Περιστέρι. Τραγική φιγούρα ασφαλώς η γυναίκα του, Κίντα να βρίσκεται σε απόγνωση για το μέλλον των παιδιών της αλλά και ο Βογιατζής (ένα από τα παιδιά-διαμάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου) για τον οποίο πέρασε πολύς καιρός ώσπου να ξεπεράσει το συμβάν.

Το ίδιο καλοκαίρι μάλιστα, πήρε μεταγγραφή για το «αστέρι» όπου πανηγύρισε με την ομάδα την άνοδο στην Β’ Εθνική. Το σύνθημα που ακουγόταν στο γήπεδο πλέον ήταν το «Τσιμάνγκα ζεις, για πάντα Ατρόμητος» ενώ έγινε προσπάθεια από πολλούς στον σύλλογο να μαζευτούν χρήματα που θα δίνονταν στην οικογένεια του «Νιόνιου», όπως ήταν και το παρατσούκλι του Τσιμάνγκα…  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 30 Απρίλιος 2016 10:25