Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Η εξομολόγηση του Παπάζογλου

Ο Σάββας Παπάζογλου με την συνέντευξη του το 1962 δίνει μια εικόνα για τα δεδομένα που επικρατούσαν το 1962 στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Σάββας Παπάζογλου με την συνέντευξη του το 1962 δίνει μια εικόνα για τα δεδομένα που επικρατούσαν το 1962 στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
25 Φεβ
2016

Μια συνέντευξη του Σάββα Παπάζογλου από τον Σεπτέμβριο του 1962 όταν ήταν στην πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό.

Στα 28 του χρόνια ο Σάββας Παπάζογλου φόρεσε την φανέλα του Ολυμπιακού. Για την τότε εποχή, το 1962, ήταν αρκετά μεγάλος σε ηλικία για να ξεκινήσει νέα καριέρα, αλλά στην συνέντευξη του έδωσε εξήγησε το πόσο άλλαξε την ζωή του η μεταγραφή στους “ερυθρόλευκους”, αλλά και η μεσολάβηση τους για να γίνει υπάλληλος της ΔΕΗ. Αναλυτικά η συνέντευξη: 

Μπορεί ένας ποδοσφαιριστής να αρχίσει μια καινούργια καριέρα στα 28 του χρόνια; Ο Σάββας Παπάζογλου υποστηρίζει πως ναι. Και για παράδειγμα φέρνει τον εαυτό του.

Έχω παίξει ποδόσφαιρο σε ένα σωρό ομάδες. Οι φίλαθλοι με θυμούνται στο Αιγάλεω, στον Απόλλωνα, στο Παναιγιάλειο, να αγωνίζομαι με όλη μου την ψυχή για τη νίκη της ομάδας μου γιατί έτσι το ένιωθα. Μα με τον Ολυμπιακό συμβαίνει κάτι άλλο: δίνω κάτι παραπάνω από τις δυνάμεις μου για να δω την “ερυθρόλευκη” ομάδα να βγαίνει από το γήπεδο νικήτρια. Πεθαίνω στο γήπεδο για να μην χάσει ο Ολυμπιακός. Κι αυτή την μεταστροφή μου την βρίσκω πολύ φυσική.

Είναι ωραίο να ακούς τον Σάββα Παπάζογλου να σου μιλάει. Είναι ένας ειλικρινής άνθρωπος, σωστός άντρας που δεν θέλει με κανένα τρόπο α σου εμφανίσει τα πράγματα με ένα διαφορετικό σχήμα. Παρακολουθήστε τον στην εξομολόγηση του για να πεισθείτε:

«Δεν θέλω να πω ότι στις ομάδες που έπαιζα παλαιότερα δεν έκανα το καθήκον μου. Αντίθετα, το έκανα και με το παραπάνω γιατί έτσι μου υπαγόρευε η αθλητική μου συνείδηση, το αθλητικό μου “πιστεύω”. Ωστόσο , δεν κρύβω ότι τότε παρασυρόμουν από τα πιο απίθανα ετερόκλιτα πράγματα με αποτέλεσμα, πολλές φορές, να μην βρίσκομαι σε αρμονία με τις δυνατότητες μου ως ποδοσφαιριστής. Δεν κρύβω ακόμη, ότι παλαιότερα είχα πολύ ανεπτυγμένο ένα αίσθημα νευρικότητας και για αυτό δεν ήταν λίγες οι φορές που βρέθηκα μπλεγμένος σε καυγάδες και φασαρίες. Όλα όμως αυτά πήραν ένα τέλος, ξεγράφτηκαν οριστικά από την ζωή μου, από τότε που φόρεσα την φανέλα του Ολυμπιακού. Γιατί ο Ολυμπιακός μου έδωσε όσα δεν μου έδωσαν όλοι οι άλλοι σύλλογοι μαζί...»

Δεν βρίσκετε πως η εξομολόγηση του παίκτη του Ολυμπιακού έχει μεγάλο ενδιαφέρον; Ας τον αφήσουμε να συνεχίσει:

«Σε μια εποχή που τα πάντα κινούνται από το συμφέρον, δεν θα ήταν άσκοπο να υποστηρίξω πως ένα μεγάλο μέρος της αδυναμίας μου για τον Ολυμπιακό οφείλεται στο ότι μου έφτιαξε την ζωή. Πέρυσι, χάρη στις ενέργειες των αδερφών Δούμα μπήκα στην ΔΕΗ και τρώω γλυκό ψωμί. Ύστερα και από την πλευρά των ποσοστών ανέβηκα. Να στεφτείτε ότι στον Απόλλωνα κέρδιζα 10.000 δραχμές τον χρόνο, ποσόν που απεκόμισα πέρυσι παίζοντας ένα μήνα στην ομάδα του Ολυμπιακού. Πως να μην δίνω και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεων μου για τον θρίαμβο των χρωμάτων του»;

Δεν είναι όμως μόνο το υλικό συμφέρον που κάνει τον Σάββα να γίνεται θυσία για τον Ολυμπιακό. Είναι, ίσως και πριν από όλα η αίσθηση πως αγωνίζεται σε μια μεγάλη, ιστορική ομάδα με ένα ολόχρυσο αγωνιστικό παρελθόν. Είναι η αντίληψη πως ο Ολυμπιακός ζητάει πολλά και πρέπει να του δοθούν, για να παραμείνει μεγάλος. Η συναίσθηση της τεράστιας ευθύνης που επωμίζεται καθένας που ντύνεται με την ερυθρόλευκη στολή.

«Απεφάσισα λέει από την πρώτη ημέρα που βρέθηκα στον Ολυμπιακό να γίνω ένας καινούργιος άνθρωπος. Κατέβαλα μεγάλες προσπάθειες και το πέτυχα. Τώρα ξέρω πως είμαι ο αθλητής που πρέπει, ο ποδοσφαιριστής που είναι άξιος να αγωνίζεται στον Ολυμπιακό. Έκοψα με το μαχαίρι τα μικροξενύχτια που έκανα στο παρελθόν και ακολουθώ μια ζωή που θα την ζήλευε και η πιο πουριτανή αρσακειάδα. Κοιμάμαι νωρίς, προσέχω την δίαιτα μου, προπονούμαι πολύ και είμαι έτοιμος να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην ομάδα μου. Για αυτό σας λέω ότι στα 28 μου χρόνια άρχισα μια καινούργια καριέρα. Μια καριέρα που θα κάνει πολλούς να εκπλαγούν, αρκετούς να ζηλέψουν, αλλά τους οπαδούς του Ολυμπιακού, τους μόνους που υπολογίζω και για την χαρά των οποίων αγωνίζομαι, να χειροκροτήσουν...»