Εκτύπωση αυτής της σελίδας

«Αποδυτηριάκιας σπήκινγκ» Κύριο

Το OLD FOOTBALL αποχαιρετά τον Κώστα Καίσαρη με την ανάδειξη μιας από τις σπάνιες συνεντεύξεις την στήλης που δημιούργησε, μια συνέντευξη του Αποδυτηριάκια στο περιοδικό ΜΑΧ. Το OLD FOOTBALL αποχαιρετά τον Κώστα Καίσαρη με την ανάδειξη μιας από τις σπάνιες συνεντεύξεις την στήλης που δημιούργησε, μια συνέντευξη του Αποδυτηριάκια στο περιοδικό ΜΑΧ.
10 Οκτ
2019

Μια από τις μετρημένες συνεντεύξεις που έδωσε ο «Αποδυτηριάκιας» στον ελληνικό Τύποτον οποίο σημάδεψε τόσο πολύ με το στυλ του και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. 

Τον Απρίλιο του 1991 ο «Αποδυτηριάκιας» ξεδίπλωσε τις απόψεις του στο περιοδικό ΜΑΧ και τον Τάκη Τσιρτσώνη. Σε αυτή την τρισέλιδη συνέντευξη ανέλυσε τον τρόπο σκέψης της στήλης που άλλαξε τα δεδομένα στον αθλητικό Τύπο, αλλά και τις προσωπικές του απόψεις για θέματα που μοιάζουν ακόμη επίκαιρες 28 χρόνια μετά. Αυτή η αναφορά από το OLD FOOTBALL γίνεται λόγω του θανάτου του Κώστα Καίσαρη, ο οποίος ήταν ο «Αποδυτηριάκιας» στο μεγαλύτερο διάστημα της στήλης στην εφημερίδα «Ο Φίλαθλος».

Ολόκληρη η συνέντευξη, όπως δημοσιεύθηκε στο περιδικό ΜΑΧ τον Απρίλιο του 1991:  


Ο πιο γνωστός άγνωστος σε κάθε αναγνώστη αθλητικής εφημερίδας. Πεισματικά κρυμμένος πίσω από το συνωμοτικό του ψευδώνυμο, αποφεύγει τις συνεντεύξεις., αποφεύγει τις αποκαλύψεις για τον εαυτό του. Ο Αποδυτηριάκιας γεννημένος πριν από 45 χρόνια σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, είναι άνθρωπος με πλούσιο δημοσιογραφικό παρελθόν. Ένας διανοούμενος Βρώμικος Χάρυ, «opinions are like assholes, everybody has got one», λύνει για πρώτη φορά τη σιωπή του σε μια συνέντευξη – χείμαρρο. Δίχως λουστραρισμένες εκφράσεις, δίχως κανένα φόβο, αλλά με πάθος που ξεχειλίζει.


Κάθε μέρα, οι περιπτεράδες τον κρεμούν διπλωμένο για να αποθαρρύνουν τους λαθραναγνώστες. Ο Αποδυτηριάκιας είναι έτοιμος να χλευάσει, να φωτογραφίσει, να σχολιάσει τους πάντες και πάντα.

Δίνετε την εντύπωση πως γνωρίζετε τα πάντα και αποκαλύπτετε πολλά. Κατά πόσο ισχύει αυτό πραγματικά;
Το θέμα δεν είναι αν γνωρίζεις τα πάντα. Απλώς ο Αποδυτηριάκιας έχει μια φιλοσοφία, μια οπτική τελείως διαφορετική από αυτήν που κυκλοφορεί. Εγώ, δηλαδή, το μαύρο το βλέπω άσπρο. Δεν είναι στόχος μου να σε πείσω πως έτσι είναι. Γιατί εξάλλου να έχω στόχους; Αυτό που κάνω απευθύνεται στους άλλους. Κι εμένα τι με ενδιαφέρουν οι άλλοι;

Γράφετε για τα βρώμικα παρασκήνια του ποδοσφαίρου. Μοιάζει να προσπαθείτε να αποκαλύψετε τον ανίδεο κόσμο αυτό που του κρύβουν.
Λάθος. Ο Αποδυτηριάκιας δεν ασχολείται με το παρασκήνιο. Αν ασχολείτο θα ήταν περιθωριακή στήλη. Εγώ ασχολούμαι με το προσκήνιο. Βλέπει αυτά που δεν βλέπουν οι υπόλοιποι, ενώ θα έπρεπε.

Γράφετε όμως, για παράδειγμα πως ο άσσος στο ματς Ηρακλής – Ιωνικός δεν αλλάζει με τίποτε. Δίνετε έτσι την εντύπωση πως ξέρετε πολύ περισσότερα από εμένα που κάθομαι το απόγευμα του Σαββάτου και συμπληρώνω το ΠΡΟ ΠΟ.
Αυτό θα μπορούσε να πει κάποιος μην αναγνώστης μου. Ο Αποδυτηριάκιας λέει πράγματα, τα οποία δεν πιστεύει. Κι αυτό έχει έχει περάσει στον κόσμο. Ο συνειδητός μου αναγνώστης δεν πιστεύει αυτά που διαβάζει. Κι αν πράγματι θέλαμε – που δεν θέλω – να αποδώσουμε κάποια σκοπιμότητα στην στήλη, αυτή είναι. Να σε πείσει πως ακόμη κι αν το έγραψε ο σοφός Αποδυτηριάκιας, τι έγινε; Εσύ λοιπόν, κύριε μα....κα αναγνώστη, που ακούς τον Ανδρέα, τον Μητσοτάκη.
Ακόμη και αν δεν έβγαινε ο συγκεκριμένος άσσος, κανείς δεν θα έβγαινε να πει «α, τον μα...κα τον Αποδυτηριάκια, ξεφτιλίστηκε». Άλλα πράγματα περιμένουν από μένα. Βγαίνει ο καθένας και λέει. Αρχιεπίσκοπός, υπουργός, πρωθυπουργό. Κύριε, τι κάθεσαι και ασχολείσαι; Κι επειδή το ‘πε, τι έγινε; Ας πούμε, λοιπόν, ότι ο Αποδυτηριάκιας θυσίασε την αξιοπιστία του για να στηρίξει την άποψη αυτή.

Απομυθοποιητικός ο ρόλος σας δηλαδή...

Σαφώς. Άσχετα αν πολλές φορές γράφω Αποδυτηριάκιας σπήκινγκ, όλοι προσοχή και κάτι τέτοιες σαχλαμάρες.

Εκτός από ποδοσφαιρικά ζητήματα, ασχολείστε καθημερινά και με διάφορους άλλους τομείς. Ποίηση, ιστορία, γλωσσολογία. Έχετε τέτοιες γνώσεις;

Κανείς – εκτός από τον Αποδυτηριάκια – δεν παίρνει κάθε Κυριακή ένα σεντόνι από πάνω μέχρι κάτω να το δημοσιεύσει, δίχως να το σπάσει ούτε σε τίτλους. Όταν το κάνω αυτό, έξω από κάθε λογική και συνήθεια, σου «έλα πούσ... να διαβάεις». Με ρωτήσατε αν έχω γνώσεις. Θεωρώ επικίνδυνο τον άνθρωπο που έχει γνώση και του λείπει η σωστή κρίση. Αυτό που έχει μόνο γνώση συνήθως καταντάει μανιακός, αποκτά φαντίλες. Προσωπικά, έχω διαβάσει πολύ μόνος μου, είναι για εμένα μια ηδονή.

Καθιερώσατε το παιχνίδι με τα παρατσούκλια των επωνύμων. Έτσι, η Φάνη Πάλλη – Πετραλιά γίνεται Μπάρμπαρα...

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Εγώ δεν έχω καμία κακία για όσους ακουμπάω. Και έχω την απαίτηση αν θες, να μην αντιδρά όσο και αν τον ξεφτιλίσω.

Κάποιο δημόσιο πρόσωπο...

Αυτό δεν είναι άδεια κουβέντα. Από τη στιγμή που είσαι δημόσιο πρόσωπο – που κακώς είσαι. Δεν πρέπει να είσαι, δεν είναι ανθρώπινο. Ας τελείωσε επιτέλους το παραμύθι ότι κάποιος εκπροσωπεί κάποιον. Δεν μπορείς εσύ να βγαίνεις με τη σημαία κάποιου δόγματος και να λες «σας εκπροσωπώ». Ή αφελής είσαι, ή απατεώνας. Κι αυτοί που σε δέχονται είναι μαλ...ες. Αυτός που θέλει να είναι είναι δημόσιο πρόσωπο και λέει «αγαπώ τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ», απατεώνας είναι ο κύριος. Να πει είμαι επιχειρηματίας κι όπως έχω ένα καμπαρέ με στριπτιτζούδες και ταχυδακτυλουργούς, έχω και μια επιχείρηση που λέγεται ποδοσφαιρική ομάδα, σωστός ο κύριος. Αυτά δυστυχώς μέχρι να βγει ο Αποδυτηριάκιας δεν τα ‘χε πει κανένας. Όποιος επιζητά να εκπροσωπήσει κάποιον άλλο είναι, κατά τη γνώμη σας ή αφελής, ή απατεώνας.

Εσείς, όμως, στις τελευταίες εκλογές γράψατε «σταυρό στον Μάκη Κουρή».
Όπως έγραψα, ψηφίστε τον Αντωνιάδη. Δεν είπαμε, όμως, πως τον Αποδυτηριάκια δεν τον λαμβάνουμε υπόψη; Ό,τι θέλει λέει. Κύριε αναγνώστα, όμως, σταμάτα επιτέλους να ακούς τι λένε οι άλλοι. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει, απόκτησε άποψη. Ο σωστός άνθρωπος δεν πρέπει να πιστεύει. Τι θα πει «πιστεύω;» Μου αρέσει ναι, υποστηρίζω ναι.

Πόσο συχνά απογοητεύστε;
Γιατί να απογοητευθώ; Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Πόλεμο, ας πούμε, πάντα έκανε ο άνθρωπος. Δηλαδή κάποιοι είναι ειδικοί άνθρωποι. Γιατί τον πόλεμο δεν τον κάνει ο κόσμος, απλώς μετέχει σε αυτόν. Κάποιοι χαρισματικοί τον οδηγούν στην συμφορά.

Είστε εναντίον τον χαρισματικών ανθρώπων;
Δεν έχει σημασία τι είμαι εγώ και τι ο άλλος. Άλλη μαλ...ια αυτή. «Ποια είναι η γνώμη σας;» Επιτέλους τι θα πει η γνώμη του; Και που την έχει, τί; Ποιος είναι ο κύριος; Έπεσε, λέει, ένα αεροπλάνο. Ποια είναι η γνώμη σου, ρωτάνε. Πλακώνονται μετά στον Περσικό, που είναι οι γνώμη σου ρωτάνε. Έχει κάποιο στοιχείο, κύριε μαλ...α, κάποια πληροφόρηση, πως να έχει άποψη;

Μα αυτά που μεταδίδει το CNN;
Ποιο CNN τώρα; αλλά το πιο φοβερό είναι πως δεν λέει «η γνώμη μου», λέει «η άποψη μας». Πως είμαστε πολλοί, δηλαδή. Εμείς στο ΠΑΣΟΚ, στη Νέα Δημοκρατία, στη Νέα Μαλ...ια, παντού. Τι απάτη είναι αυτό; Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να κινούμαστε πάνω στα κόλπα των δημοκρατικών διαδικασιών και της εκπροσώπησης.

Σας κατηγορούν για τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε.

Τον άλλο πρέπει να τον ταρακουνήσεις, όχι να τον χαϊδέψεις. Ο Έλληνας πιστεύω, υστερεί σε πολλά. Δεν έχει παιδεία πριν από όλα. Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο. Ο Έλληνας είναι περίπτωση ανθρώπου. Δεν ξέρει να περπατήσει.

Τι εννοείτε;

Όταν περπατάς και δεν είσαι μόνος σου δεν θα πρέπει να με σκουντάς, ούτε να φτύνεις. Πας σε μια τράπεζα και ο άλλος καπνίζει. Τρομακτικό! Σε κλειστό χώρο και καπνίζει ο μα....κας. Και δεν είναι ότι καπνίζει, ότι κάνει μια κακή πράξη. Αν του το πεις ότι κάνει κακό, όχι στον εαυτό του – στα αρχ....α μου – αλλά σε εμένα, θα σε περάσει για τρελό. Δεν έχει συναίσθηση του τι κάνει. Εγώ δεν ασχολούμαι με σένα και γιατί να ασχοληθώ; Ο καθένας είναι ελεύθερος να να κάνει ό,τι θέλει, αλλά όχι να χέζει μέσα στο σπίτι μου. Μου λες θέλω να χέσω, ε πήγαινε ρε μαλ....α σπίτι σου και χέσε. Και όλα αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δεν είναι ότι δεν έχω κατανόηση για εσένα. Δέχομαι το ότι είσαι μαλ....ας. Εκείνο που δεν δέχομαι είναι οι συνέπειες της δικής σου απρέπειας.

Εκτιμάτε τον κόσμο που σας διαβάζει;
Κοιτάξτε, ο οπαδισμός είναι μια ανθρώπινη αδυναμία. Και αν έγραφα κάποιο βιβλίο από εκεί θα ξεκινούσα. Ο οπαδισμός γεννά φανατισμό. Και εντάξει πάει στο διάολο. Αξίζει, όμως, τον κόπο; Περπάτησε η ανθρωπότητα επειδή βγήκε κάποιος μαλ@..ας, ή απατεώνας σε κάποιο βουνό και είπε «είμαι η αλήθεια». Δεν περπάτησε. Δεν μπορώ εγώ να αγαπάω εσένα – αυτό το παραμύθι που φτιάχτηκε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ανθρωπιστικό είναι, ανθρώπινο δεν είναι. Στα αρχ....α μου αν εσύ πεθάνεις. Κακώς, ναι. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορεί να βγαίνει ο Ανδρέας και να λέει «συμπαραστεκόμαστε στις οικογένειες των θυμάτων». Μα είναι δυνατόν; Αλλά ο πολιτικός που βγαίνει στο μπαλκόνι και λέει το ψέμα του, τη μαλ@...α του, δεν φταίει. Εσύ που το χάβεις φταις.
Όταν έρχεσαι και φτιάχνεις μια θρησκεία ρίχνοντας ταφόπετρα στην ανθρωπότητα και μου λες αγάπη – είναι δυνατόν να υπάρξει αγάπη; Να σε ερωτευτώ επειδή έχεις φοβερό κορμί, να σε ερωτευτώ. Δεν μπορείς όμως να μου λες «αγάπα τον πλησίον σου». Δεν μπορώ να τον αγαπήσω, κύριε. Όπως μου λες, ο λύκος είναι κακός. Μα δεν υπάρχει καλός, ή κακός λύκος. Λύκος είναι. Τι θα πει, τον πούστη έφαγε την Κοκκινοσκουφίτσα; Θα την ξεσκίσει. Γιατί αν δεν την φάει θα είναι ανώμαλος, θα είναι πούστης λύκος, θα είναι λύκος – αδερφή.

Έχετε παιδιά;
Έχω.
Τα αγαπάτε;
Προσέξτε, άλλο η προσωπική μου ζωή και άλλοι οι προσωπικές μου απόψεις για τον κόσμο. Είναι ανθρώπινο να ασχοληθώ με το παιδί μου. Να σε σκοτώσω, να σε ξεσκίσω για το παιδί μου. Αυτός που δεν αγαπάει το παιδί του δεν είναι άνθρωπος. Όπως δεν είναι άνθρωπος και αυτό που αγαπάει το παιδί του άλλου. Κάτι κρύβει. Μπορεί να είναι υποκριτής, να είναι απατεώνας, να θέλει να το πηδήξει, ξέρω εγώ;

Στο προσωπικό σας σύστημα αξιών, τι θέση έχει το χρήμα;
Μεγάλη ιστορία το χρήμα. Όπως και όλα τα πράγματα που σου εξασφαλίζουν υπεροχή. Όταν έχω στην τσέπη μου εκατό χιλιάδες και εσύ δέκα τι σημαίνει; Πως αν μπούμε στην ίδια γραμμή εγώ θα είμαι πιο ωραίος από εσένα. Αν θέλουμε να ρίξουμε γκόμενα και αυτή λαμβάνει υπόψη της το χρήμα, έχω περισσότερες πιθανότητες. Όταν με το χρήμα αγοράζεις τα πάντα, πως δεν έχει αξία; είναι σαν να θες να πηδήξεις μια γυναίκα. Πρέπει να σου σηκώνεται. Αυτό έχει αξία.

Είστε παίκτης;
Καταρχήν να ξεχωρίσουμε. Άλλο παίκτης, άλλο τζογαδόρος. Εγώ και τους δύο τους σέβομαι. Ο τζογαδόρος έχει στο αίμα του τον τζόγο. Ποντάρει ποιο ασανσέρ θα ανέβει πρώτο. Ο παίκτης έχει επιλέξει κάποιο παιχνίδι για να γεμίσει τις ώρες του, να ομορφαίνει τη ζωή του. Άλλος επιλέγει τα χαρτιά, άλλος το καζίνο, άλλο τον ιππόδρομο. Είναι άξιος σεβασμού αφού πληρώνει για να κάνει το κέφι του. Άλλο τώρα αν περιμένει να κερδίσει. Τότε είναι απλώς μαλ...ας. Ο σωστός παίκτης όμως γνωρίζει ότι θα χάσει.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 10 Οκτώβριος 2019 15:22